Voor Carmen, Wijkverpleegkundige van team Zuid, stond één ding al vroeg vast: ze wilde mensen helpen. In 2015 begon ze aan de opleiding Verpleegkunde, met een duidelijke ambitie voor ogen. Uiteindelijk wilde ze onderofficier verpleegkundige bij Defensie worden. Mensen helpen was altijd al haar grootste drijfveer. Of het nu bij de politie, Defensie of in de zorg zou zijn, haar grootste drijfveer was altijd hetzelfde: er zijn voor mensen op hun meest kwetsbare momenten en hen helpen weer een lichtpuntje te zien. Tijdens haar opleiding ontdekte ze echter al snel dat een interne zorgomgeving niet helemaal bij haar paste. Toen ze vervolgens kennismaakte met de thuiszorg, viel alles op zijn plek.
Wat maakt de thuiszorg voor jou zo bijzonder?
“Mensen zien in hun eigen vertrouwde omgeving, de vrijheid, de afwisseling en juist het onbekende. Dát geeft mij energie.”
In de thuiszorg stap je letterlijk de wereld van iemand anders binnen. Achter iedere voordeur zit een eigen verhaal, met verschillende gewoontes, culturen en zorgvragen. Geen enkele dag is hetzelfde. De ene keer weet ze precies wat haar te wachten staat, terwijl ze de volgende keer onverwacht moet schakelen. Ook het feit dat niet altijd alle materialen direct voorhanden zijn, ziet ze als een uitdaging.
“Je wordt uitgedaagd om creatief te denken. Wat heb ik wél, wat kan ik daarmee en wat heeft deze cliënt op dit moment nodig?”
Die zelfstandigheid past volgens haar ontzettend goed bij het werk in de wijk.
Sta je er in de thuiszorg vaak alleen voor?
Soms hoort ze dat mensen denken dat je in de thuiszorg volledig alleen staat. Haar ervaring is juist anders.
“Binnen een goed wijkteam zijn collega’s altijd in de buurt.”
Je werkt zelfstandig en krijgt veel verantwoordelijkheid, maar er is altijd ruimte om te overleggen en elkaar te ondersteunen. Juist die combinatie maakt het werk voor haar zo mooi: zelfstandig werken met een team achter je.
Wat typeert jou als verpleegkundige?
Van cliënten en collega’s hoort ze regelmatig dat ze rust uitstraalt. Een compliment dat ze waardeert.
“Zeker wanneer iemand onzeker is, zich zorgen maakt of in een ingewikkelde situatie zit, probeer ik overzicht en rust te brengen.”
Daarnaast krijgt ze vaak terug dat ze volhardend is.
“Kan het niet linksom? Dan gaan we rechtsom. En als dat niet lukt, zoeken we een andere weg.”
Net zolang totdat er een oplossing is gevonden die werkt voor de cliënt.
Wat betekent goede zorg voor jou?
Voor haar gaat verpleegkundige zorg niet alleen over medicatie, wondzorg of verpleegtechnische handelingen.
“Achter iedere zorgvraag zit een mens.”
Soms zit het verschil juist in de kleine dingen: even écht luisteren, een cliënt geruststellen, een verandering in gedrag opmerken of een familielid net dat beetje extra duidelijkheid geven. Doordat je mensen in hun eigen omgeving ziet en regelmatig terugkomt, leer je hen echt kennen. Je merkt wanneer iemand een goede dag heeft, maar ook wanneer iets anders is dan normaal. Juist daarin ligt voor haar de kracht van de wijkverpleging.
Wanneer ga je met een goed gevoel naar huis?
Aan het einde van de werkdag kijkt ze altijd even terug.
“Hebben mijn cliënten de zorg gekregen die ze nodig hadden? Zijn de juiste acties uitgezet? Loopt alles zoals het hoort?”
Wanneer ze weet dat ze heeft gedaan wat op dat moment nodig was, kan ze haar werkdag met een gerust gevoel afsluiten.
Wat zou je willen zeggen tegen iemand die twijfelt over de thuiszorg?
Daar hoeft ze niet lang over na te denken.
“Kom eens kijken! Draai een dienst mee en ervaar het zelf.”
Misschien ontdek je dat het niets voor je is. Maar misschien word je, net als zij, direct verkocht.
Voor haar is de thuiszorg inmiddels veel meer dan alleen een werkplek. Het is de plek waar haar zelfstandigheid, nieuwsgierigheid, verpleegkundige kennis en passie voor mensen samenkomen.
En iedere keer wanneer ze aan het einde van haar werkdag de laatste voordeur achter zich dichttrekt, weet ze weer waarom ze ooit voor de zorg heeft gekozen:
“Omdat ik iets wil betekenen voor een ander. Soms zit dat in iets groots. Maar heel vaak juist in iets kleins. Een luisterend oor, een beetje rust, of simpelweg iemand het gevoel geven: ‘Je hoeft het vandaag even niet alleen te doen.'”
