Mirka (26) is al een poos actief bij Manna als maatje. Ze houdt hiermee Grietje gezelschap, een oudere eenzame dame die op een van de zorglocaties woont.
‘Dan spelen we daar bijvoorbeeld samen spelletjes of gaan we schilderen. Ze rookt, dus vaak zitten we ook buiten in de tuin te kletsen.’
Regelmatig neemt Mirka haar kat Sylvie mee, wat de bewoners veel geluk brengt.
‘Niet iedereen is meer in staat om te praten, maar je ziet het leven in hun ogen terugkomen als ze Sylvie zien. Het geeft me ontzettend veel voldoening om gezelligheid met me mee te brengen naar mensen die het nodig hebben.’
Achtergrondverhaal
Mirka komt oorspronkelijk uit Ecuador, waar ze toen ook al vrijwilligerswerk deed, maar woont inmiddels al acht jaar in Nederland. Eenmaal in Enschede en bezig met haar masters werktuigbouwkunde en scheikunde, was ze opnieuw op zoek naar vrijwilligerswerk naast haar studie, waardoor ze uiteindelijk terecht is gekomen bij Manna.
‘Ik vind heel veel verschillende activiteiten leuk, maar wel het liefst op mijn eigen tijd. Dat heb ik ook wel nodig met mijn studie, parttimebaan en vereniging. Die flexibiliteit heb ik uiteindelijk kunnen vinden bij Manna als praatmaatje voor ouderen. Je kunt zelf kiezen wanneer je kunt en wilt afspreken; voor mij is dit een uur of twee elke week.’
Ook vertelt ze dat de doelgroep niet willekeurig is.
‘Ik ben opgevoed met mijn grootouders, waardoor ik me verbonden voel met ouderen. Mijn familie woont ver weg in Ecuador, dus Grietje is uiteindelijk een soort familie voor mij geworden. Wanneer ik bij haar ben, voel ik me warm.’
Bijzondere ervaringen
Mirka maakt veel mee vanuit haar rol.
‘Meestal is het gezellig, maar er zijn ook weleens verdrietige momenten. Ik spreek namelijk ook af en toe met andere bewoners. Wanneer Grietje in de tuin rookt en ik Sylvie mee heb, dan zit ik binnen. Ik kom dan soms dezelfde oudere man tegen die aan dementie lijdt. Een keer sprak hij me aan om te vragen waar bepaalde mensen zijn en noemde allerlei namen die ik niet ken. Ik probeerde hem gerust te stellen en vertelde hem dat ze thuis zijn. En een andere keer dacht hij dat ik zijn dochter was. Dat voelt zwaar om te horen.’
Mirka ziet dit soort ervaringen als aanleiding tot reflectie en bewustwording.
‘Ik zou ook ooit zo erbij kunnen zitten wanneer ik ouder word. Of mijn eigen ouders. Hoe zou ik daarmee omgaan? Je komt zulke bijzondere vragen tegen bij het werk.’
Mirka’s boodschap
Wat zou ze willen zeggen tegen jongeren die nog nooit eerder vrijwilligerswerk hebben gedaan?
‘Meeste mensen die ik ken doen geen vrijwilligerswerk; meestal zijn ze al erg druk met sporten en andere activiteiten buiten werk of school. Er zijn echter veel verschillende vormen van vrijwilligerswerk, waarvan er genoeg verrassend flexibel kunnen zijn.’
Ze vult aan:
‘Bij zorglocaties staan ouderen er vaak alleen voor en zijn eenzaam. Ze zijn erg dankbaar voor vrijwilligers. Met een uurtje kun je iemand heel blij maken.’
Ook denkt Mirka verder terug aan haar thuisland.
‘Ik kom uit een land waar mensen te maken hebben met erg grote moeilijkheden. In Nederland hebben meer mensen het vermogen om hun eigen keuzes te kunnen maken. Met dit privilege zouden we iemand anders geluk kunnen brengen en daarmee uiteindelijk ook jezelf.’
